คนคลาสสิค – พี่สเตฟาน กับรถ BMW 2002 สีแดง

คลิปนี้พาไปคุยกับพี่สเตฟาน เจ้าของ BMW 2002 สีแดงคันสวยที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ หลังใช้เวลาปลุกปั้นอยู่ประมาณปีครึ่ง ฟังแล้วรู้เลยว่าเป็นรถที่เจ้าของตั้งใจทำแบบค่อย ๆ เก็บ ไม่ได้รีบให้จบไว ๆ ตัวรถตอนเริ่มทำ พี่สเตฟานเล่าว่าสภาพพื้นฐานถือว่าดีอยู่แล้ว แต่ด้วยความเป็นรถเก่า พอถึงเวลาที่ควรทำก็ต้องลงมือจริงจัง ทีมที่ช่วยทำก็พยายามเก็บงานให้ออกมาได้ประมาณนี้ ซึ่งภาพรวมคือออกมาเป็น 2002 สีแดงที่ดูคลาสสิกและมีคาแรกเตอร์ชัดมาก

BMW 2002 เป็นรถคลาสสิกที่คนเล่น BMW ยุคเก่ารู้จักกันดี เพราะเป็นหนึ่งในรุ่นที่ทำให้ภาพจำของ BMW ในแบบรถเล็ก ขับสนุก ทรงสปอร์ต เริ่มชัดขึ้น ตัวถังเรียบ ๆ แต่มีเสน่ห์มาก พอมาเป็นสีแดงแบบคันนี้ ยิ่งทำให้รถดูเด่นขึ้นทันที ไม่ต้องแต่งเยอะก็มีอารมณ์รถยุคเก่าที่น่ามองอยู่แล้ว

พี่สเตฟานเล่าว่าวันนี้เอารถลงไปวิ่งในสนามด้วย ซึ่งเจ้าตัวบอกว่าสนุกมาก ฟีลไม่ได้มาเพื่อเค้นเอาที่หนึ่งหรือเอาชนะใคร แต่เหมือนพารถที่เพิ่งทำเสร็จออกมาลองใช้งานจริงมากกว่า ได้ขับ ได้ฟังเสียง ได้เช็กอาการรถไปในตัว เขาพูดถึงการวิ่งประมาณ 80-90 แล้วเสียงรถก็ดังสนุกตลอดทาง เป็นโมเมนต์ที่คนเล่นรถเก่าน่าจะเข้าใจดี เพราะบางทีความสนุกไม่ได้อยู่ที่ความเร็วอย่างเดียว แต่อยู่ที่รถมันมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

ที่น่ารักคือรถคันนี้ยังได้รางวัลติดมือมาด้วย พี่สเตฟานเองก็เล่าแบบขำ ๆ ภูมิใจแบบไม่ต้องจริงจังมาก บรรยากาศคือทุกคนมาสนุกกันมากกว่า ไม่ได้กดดันว่าต้องชนะหรือได้อันดับอะไร ความรู้สึกของเจ้าของเลยออกมาเป็นแนว “ได้ขับก็แฮปปี้แล้ว” ซึ่งเข้ากับคาแรกเตอร์รถคลาสสิกมาก ๆ คือขอให้รถสมบูรณ์พอที่จะออกไปใช้ แล้วได้ยิ้มระหว่างทางก็พอ

เหตุผลที่พี่สเตฟานขับไปเองก็เพราะอยากเช็กรถด้วย หลังจากเพิ่งทำเครื่องมา เขาอยากให้เครื่องได้วิ่ง ได้ทำงานจริง แล้วดูว่าทุกอย่างสมบูรณ์แค่ไหน แต่ก็ยังไม่ได้ตั้งใจจะอัดเต็ม ๆ เพราะรถยังอยู่ในช่วงเก็บงาน เขาพูดชัดว่าคันนี้ยังไม่จบ ยังมีอะไรต้องทำต่ออีก ทั้งเรื่องคาร์บูเรเตอร์ที่ต้องหาใหม่มาใส่ และงานภายในที่ยังมีจุดต้องตามเก็บต่อ

ประโยคที่ฟังแล้วจำได้เลยคือแนวคิดของพี่สเตฟานที่ว่า “รถเก่าทำไปเรื่อย ๆ มันไม่จบ” อันนี้เป็นคำพูดที่คนเล่นรถคลาสสิกน่าจะพยักหน้าตามกันทั้งแถว เพราะรถแบบนี้ไม่ใช่ทำครั้งเดียวแล้วจบสนิท มันมีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เก็บตลอดเวลา บางอย่างวันนี้โอเค พรุ่งนี้อยากปรับเพิ่ม บางชิ้นหาได้ก็เปลี่ยน บางชิ้นต้องรอจังหวะ เหมือนเป็นความสัมพันธ์ระยะยาวระหว่างเจ้าของกับรถ มากกว่าเป็นแค่โปรเจกต์ซ่อมรถ

จุดที่พี่สเตฟานชี้ว่าน่าสนใจของคันนี้คือเรื่องล้อ เขาเอาล้อ E30 ของ BBS มาแปลงใส่กับ BMW 2002 ซึ่งทำให้หน้าตารถดูแน่นขึ้น แต่ยังไม่หลุดจากความคลาสสิกมากเกินไป ช่วงล่างก็มีการปรับให้เป็นทรงสปอร์ตขึ้น โหลดลงประมาณ 6 เซนติเมตร ฟังจากที่เจ้าของเล่าคือพอใช้งานแล้วช่วงล่างให้ความรู้สึกโอเค ไม่ใช่แค่ทำให้ดูเตี้ยสวยอย่างเดียว แต่ยังขับสนุกและเข้ากับรถด้วย

อีกอย่างที่ชอบคือพี่สเตฟานพยายามรักษาความเดิมของรถไว้ให้มากที่สุด ภายในยังเน้นของเดิม ได้มายังไงก็ถอดออกแล้วใส่กลับให้เหมือนเดิม คิ้วต่าง ๆ ก็พยายามใช้ของเดิม ไม่ได้เปลี่ยนให้ใหม่จนเสียอารมณ์รถเก่า แนวทางของคันนี้เลยไม่ใช่การแต่งให้หวือหวา แต่เป็นการทำให้รถกลับมาดูดี ใช้งานได้ และยังเหลือกลิ่นอายเดิมของ BMW 2002 อยู่ครบ

ดูจบแล้วคันนี้ให้ฟีลเป็นรถของคนที่รักรถเก่าจริง ๆ ไม่ได้ทำเพื่อโชว์อย่างเดียว แต่ทำเพื่อขับ เพื่อสนุก และเพื่ออยู่กับมันไปเรื่อย ๆ พี่สเตฟานเองก็ดูเป็นเจ้าของที่คุยง่าย เล่าแบบสบาย ๆ มีความสุขกับการได้ขับมากกว่าการต้องพิสูจน์อะไร BMW 2002 สีแดงคันนี้เลยมีเสน่ห์ทั้งจากตัวรถและจากวิธีคิดของเจ้าของ เป็นอีกคันที่ดูแล้วเข้าใจเลยว่าทำไมรถคลาสสิกถึงทำให้คนหลงได้ขนาดนี้