เรื่องราวของ Mustang ปี '73

คลิปนี้พาไปคุยกับ “เอล” เจ้าของ Mustang ปี 1973 ตัว Coupe สีเหลืองคันหนึ่งที่ดูแล้วมีเสน่ห์แบบรถอเมริกันยุคเก่าเต็ม ๆ ตัวรถมาในทรงใหญ่ ๆ ยาว ๆ ตามสไตล์ Mustang เจเนอเรชันแรกช่วงปลายยุค ซึ่งเป็นช่วงที่บอดี้เริ่มใหญ่ขึ้นกว่ารุ่นก่อนหน้า ใครชอบรถคลาสสิกอเมริกันน่าจะเข้าใจฟีลเลยว่า แค่จอดนิ่ง ๆ ก็มีคาแรกเตอร์ของมันเองแล้ว

ที่มาของคันนี้ก็น่าสนใจ เพราะไม่ใช่รถที่เอลไปหาซื้อมาเล่นเองตั้งแต่แรก แต่เป็นรถของคุณพ่อที่ไปประมูลได้มา แล้วเก็บไว้ด้วยความชอบรถคลาสสิก คุณพ่อเป็นสายสะสมที่ชอบซื้อรถเก็บไว้ แต่พอเวลาผ่านไปก็ไม่ได้มีใครคอยดูแลจริงจัง เอลเลยกลายเป็นคนที่เอารถออกมาดูแล เอามาเซอร์วิส และค่อย ๆ ปลุกให้มันกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง

"ไม่อยากเหนื่อยก็อย่าหลงเข้าไปเล่น"

แนวทางของคันนี้ไม่ได้ไปทางโมดิฟายหนัก ๆ แต่เน้นรักษาความเดิมไว้ให้มากที่สุด เครื่องยนต์ยังเป็นเครื่อง 6 สูบเหมือนเดิม ตามคาแรกเตอร์ของรถที่ติดตัวมา เอลเล่าว่าส่วนใหญ่จะพยายามทำให้มันคงเดิม ของเดิมก็ยังอยู่เยอะ ฟังแล้วให้ความรู้สึกว่าเป็นการเล่นรถแบบค่อย ๆ เก็บ ไม่ได้รีบร้อนทำให้จบในทีเดียว แต่เน้นให้รถกลับมาอยู่ในสภาพที่ใช้งานได้และยังไม่เสียตัวตนเดิม

งานที่ทำไปแล้วก็เป็นพวกจุดจำเป็นสำหรับการใช้งาน เช่น เอาเครื่องลงมาดูเรื่องซีล ทำแอร์ หม้อน้ำ และระบบไฟ เพื่อให้ขับได้สบายขึ้นและมั่นใจขึ้น ส่วนงานที่ยังรอเก็บต่อก็มีเรื่องสีและภายใน ซึ่งเป็นจุดที่รถคลาสสิกหลายคันต้องค่อย ๆ ไล่ทำ เพราะบางทีของเดิมยังมีคุณค่าอยู่ แต่ก็ต้องดูว่าจะซ่อม จะเก็บ หรือจะฟื้นฟูตรงไหนให้เหมาะ

ที่ชอบคือเอลไม่ได้เป็นสายส่งอู่อย่างเดียว ถ้ามีอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พยายามทำเอง เช่น พวกคาร์บูเรเตอร์ก็ถอดเปิดดู ล้างเอง ลองแก้เองก่อน ฟังแล้วเป็นฟีลคนเล่นรถคลาสสิกจริง ๆ ที่ต้องรู้จักรถของตัวเองในระดับหนึ่ง เพราะรถเก่าแบบนี้มันไม่ได้จบแค่ขับอย่างเดียว แต่ต้องเข้าใจนิสัยมันด้วย มีอะไรนิดหน่อยก็ต้องคอยฟัง คอยดู คอยจับอาการ

ในคลิปยังคุยกันเรื่องล้อด้วย ตอนที่ถ่ายรถยังเป็นล้อกระทะ ขนาดดูไม่ใหญ่เมื่อเทียบกับบอดี้ที่ค่อนข้างโตของ Mustang ปีนี้ เลยมีการพูดถึงเรื่องฟิตเมนต์ว่าถ้ารถบอดี้ใหญ่ ล้อเล็กไปมันจะดูไม่เต็มซุ้ม เอลเองก็มีลองดูแนวทางอยู่เหมือนกัน ทั้งเรื่องล้อแนว Magnum และยางสไตล์ที่เข้ากับรถอเมริกันคลาสสิก แต่ก็ต้องเลือกให้พอดี เพราะเคยลองล้อกว้างมาก ๆ แล้วมันล้นเกินไป

บรรยากาศการคุยไม่ได้เป็นทางการ แต่เหมือนเพื่อนยืนคุยกันข้างรถมากกว่า มีทั้งการดูทรงรถ ดูรายละเอียดรอบ ๆ และคุยกันว่าคันนี้ควรไปต่อทางไหน ความสนุกมันอยู่ตรงที่รถยังอยู่ในช่วงกำลังปั้น ยังไม่ใช่รถที่เสร็จสมบูรณ์แบบโชว์รูม แต่เป็นรถที่มีเรื่องราว มีงานที่ทำแล้ว และมีงานที่กำลังจะทำต่อ ทำให้ดูแล้วรู้สึกว่ามันมีชีวิตมากกว่ารถที่จบหมดทุกอย่างแล้ว

ประโยคที่สรุปอารมณ์การเล่นรถแบบนี้ได้ดีคือประมาณว่า ถ้าไม่อยากเหนื่อยก็อย่าหลงเข้ามาเล่น เพราะรถคลาสสิก โดยเฉพาะรถอเมริกันเก่า ๆ มันมีทั้งเสน่ห์และภาระในเวลาเดียวกัน แต่สำหรับคนที่ชอบจริง ความเหนื่อยนี่แหละคือส่วนหนึ่งของความสนุก Mustang ปี ’73 คันนี้เลยไม่ได้เด่นแค่ความเท่ของตัวรถ แต่เด่นที่เรื่องราวของครอบครัว การดูแลต่อจากคุณพ่อ และความตั้งใจที่จะค่อย ๆ ทำให้มันกลับมาวิ่งได้อย่างที่ควรจะเป็นอีกครั้ง